วันเสาร์ที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2556

ความคิดนี้ ที่ไม่เห็นเป็นประโยชน์

               คิดไหมว่า....คนเรามีความคิดที่ต่างกัน
               คิดไหมว่า....คนเรามีหลายสิ่งหลายอย่างที่แตกต่างกัน
             
               บางครั้งบางทีก็สงสัยว่า เศษเสี้ยวของความอุบาทส์ทางความคิดทำไมถึงได้รับการสนับสนุนจากคนที่อาศัยอยู่ในประเทศที่เป็นประชาธิปไตย

ทุกวันนี้เราอยู่ในสภาวะจำยอมหรือที่จะต้องรักษาและธำรงระบบว๊ากน้องไว้สืบทอดต่อไป โดยเพราะคำกล่าวอ้างว่าเขาทำกันมา สิ่งที่เราหลงระเริงในความคิดอยู่นี้ คือศรัทธาหรือความบ้าคลั่งทางความคิดอันวิปริตพิศดาร เรารู้เสมอว่าการว๊ากน้อง เป็นเรื่องที่ละเมิดสิทธิขั้นพื้นฐานทางรัฐธรรมนูญ คนที่มองไม่เห็นความสำคัญของรัฐธรรมนูญ และสิทธิมนุษยชน ยังสมควรหรือที่จะเรียกว่าเป็นคน บางครั้งบางทีการที่เราเองนี้ โดนต่อว่า ว่าเป็นพวกที่ชอบพูดถึงประชาธิปไตย อ้างสิทธิมนุษยชน อันที่จริงแล้ว

เหตุผลในการไม่สนับสนุนการว้ากน้องนั้น

ไม่จำเป็นต้องยกน้ำหนักไปทุ่มให้ความสำคัญกับความเกี่ยวเนื่องถึงประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชนเลยก็ได้ เพราะ ความจริงเหตุผลที่สมควรอ้างที่สุดนั้น อยู่ที่ความผิดพลาดในกระบวนการถ่ายทอดสิ่งผิดๆ คนบางคนเคยพูดว่า ระบบว้ากน้องมีมาั้ตั้งแต่ปีมะโว้ แต่คุณเอาชีวิตคนประชาธิปไตยในสมัยประชาธิปไตย ไปเปรียบเทียบกับคนในยุคที่ว่าเป็นยุคของระบบเผด็จการ เป็นความคิดที่ไร้ซึ่งตรรกะโดยแท้ หากมองในแง่ประวัติศาสตร์ 2513 ที่มีคนกล่าวอ้างถึงนั้น เป็นรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร ใครๆเขารู้ว่า นั่นหรือ คือเผด็จการ การที่คุณบอกว่าเราผ่านยุคประชาธิปไตยรุ่งเรืองมาตั้งกี่ครั้ง ทำไมไม่มีใครพูดถึงการยกเลิกระบบว๊ากน้อง พูดโดยความจริงแล้ว หากมองด้วยใจเป็นธรรม์ มีคนพยายามที่จะพูดถึงข้อเสียของระบบนี้นับต่อนับ หากแต่คนรับไม่ได้ หาว่าเราพูดเกินไป บางทีว่า ความดัดจริตในการอนุรักษ์วัฒนธรรมก็สมควรสะท้อนในการอนุรักษ์วัฒนธรรมที่หมายถึงความดีงามของสังคมเสียมากกว่า การที่ทำจะเป็นจะตายรับไม่ได้ที่มีคนเขาไม่เอาระบบว้ากน้องควรจะเพลาลงบ้าง เพราะสิ่งๆนี้ มันคือความอุบาทส์ ไม่ใช่วัฒนธรรม

                    เคยคิดไหมว่า ทำไมคนถึงไม่เอาระบบว้าก.................เพราะมันคือปัญหาสังคมไง
                    เคยคิดไหมว่า ระบบว้ากสอนให้คนเห็นแก่ตัว..............เพราะเราปลูกฝังแบบผิดๆ
เคยคิดไหมว่า ระบบว้ากกดไม่ให้เราคิดนอกกรอบที่คนอื่นวางไว้.เพราะรุ่นพี่ผิดเรายังพูดอะไรแทบไม่ได้

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------



วันพุธที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555

นับ 1 ต้องถึง 10

           
           การเรียนในสมัยมัธยมศึกษาตอนต้น เป็นเสมือนจุดเริ่มต้นของชีวิตอันยาวไกลที่จะบอกว่าเราจะเรียนอะไร ชอบอะไร ทำอะไร โดยปกติแล้วจะมีอยู่แค่ไม่กี่คนที่รู้ว่า เราอยากจะเรียนอะไร ชอบอะไร เพื่อทำอะไร ตั้งแต่ ม.ต้น แต่การที่เรารู้ว่าสิ่งที่เราชอบและใฝ่ฝันคืออะไร ในตอน ม. ปลาย มันสายไปไหม คำตอบคือไม่เลย เพราะมันไม่สำคัญที่ว่าเราจะตั้งเป้าหมายตอนไหน แต่มันสำคัญที่ว่า เราเริ่มต้นตอนไหนต่างหาก การเริ่มต้นนั้นคือจุดที่บอกว่าคุณจะพยายามเพื่อสิ่งสิ่งนั้น
     

          ซึ่งการเริ่มต้นมันก็เหมือนกับการนับเลข 1 ถึง 10 เรารู้ว่าเราต้องนับอะไรขึ้นก่อนและต่อกันมา มันติดอยู่ที่ว่า การเริ่มต้นเพื่อสิ่งที่เราคาดหวังนั้น มันคือการนับเลขที่เต็มไปด้วยบททดสอบที่พร้อมจะทดสอบใจเราเสมอ เพียงแต่ว่า เรามีความมุ่งมั่นที่จะเดินหน้าไปสู่สิ่งที่เราหวังไว้สักเท่าไหร่ บางครั้งเราอาจจะท้อบ้างอะไรบ้าง แต่มันไม่ใช่อุปสรรคที่จะขัดขวางจนต้องเริ่มใหม่หรือเปลี่ยนแปลงการคาดหวัง เพียงแต่เราต้องทำความเข้าใจและเดินหน้าไปอย่างมีสติ เราก็จะสามาีรถไปถึงความฝันที่ตั้งไว้ได้

         ซึ่งบางคนฝันอยากจะเก่งภาษาอังกฤษ พื้นฐานเราเป็นคนไทยเราอาจจะไม่เก่งภาษาอังกฤษ แต่ถ้าเราตั้งเป้าหมายแล้วว่าเราจะต้องเก่งภาษาอังกฤษ เราก็ต้องเริ่มต้นด้วยการทำนู่น ทำนี่ ทำนั่น เพื่อที่จะพัฒนาตนเองให้เป็นคนที่เก่งภาษาอังกฤษ มันก็ยังดีกว่าการไม่ทำอะไรเลย เพราะ มันไม่สามารถตอบโจทย์ความสำเร็จได้ตั้งแต่ที่เราเริ่มคิดแล้วไม่ทำแล้วแหละ

         * จงเชื่อมั่นในความสามารถของตนเอง เพราะความอุตสาหะ คือสิ่งที่ทำให้เราได้เรียนรู้

วันจันทร์ที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2555

เปลี่ยนความคิด ชีวิตก็เปลี่ยนแปลง

             ในสภาวะที่สังคมอุดมไปด้วยความเห็น ร้อยแปดพันเก้า หลากหลายความคิด เราก็อาจจะเป็นหนึ่งในหลายๆคนที่คิดว่า บางเรื่องสมควรทำ ทำไมเราไม่ทำ บางเรื่องสมควรพูด ทำไมเราไม่พูด แน่นอนว่าบางครั้งการกลัวความคิดจะเป็นพิษต่อตัวเองก็เป็นปัจจัยสำคัญในการตัดสินใจที่จะไม่พูดหรือไม่ทำ 

            บางครั้งการที่เราตัดสินใจเพื่อจะพัฒนาตนเอง เราก็ทำไม่ประสบความสำเร็จ เพราะว่าบางครั้งพอทำไปแล้วก็เกิดความคิืดว่า คงจะไปสำเร็จหรอก จึงเลิกทำ หรือบางครั้งเราไปเชื่อฟังคำยุยงส่งเสริมของบุคคลอื่น มากกว่าการเชื่อความคิดของตนเอง จึงทำให้เราไม่สามารถก้าวถึงความสำเร็จได้อย่างภาคภูมิ

           แล้วถ้าจะถามว่า จะให้ทำไงหล่ะ ถึงจะก้าวข้ามสิ่งเหล่านี้ไปได้ คำตอบนั้นหรือหรือการเปลี่ยนแปลงความคิดไง การเปลี่ยนแปลงความคิดนั้นถ้าเราเปลี่ยนแปลงแล้วยึดมั่นในแนวคิดไม่ ที่อาจจะมีการกำหนดเป้าหมายในชีวิต เราก็สามารถที่จะคิดได้ว่าสิ่งที่เราจะทำนั้นเป็นสิ่งสำคัญ เราก้จะเกิดแนวความคิดใหม่ ชีวิตเราก็จะเปลี่ยนแปลงไปเอง 

วันพฤหัสบดีที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2555

บทบรรเลงแห่งความเย้ยหยัน


คืนสงัดพรั่งพรูดูโหดร้าย
แสงไฟฉายเสียงเพรียกเรียกโหยหา
เสียงเย้ยหยันหวั่นใจในชะตา
ชีวิตข้าต้องสุงสิงสิ่งน่ากลัว
รอยยิ้มแห้งแฝงใจใฝ่ความเหี้ยม
ฤาผีเสี้ยมโหยหวนชวนเวียนหัว
เสียงหัวร่อก็เปี่ยมด้วยใจมืดมัว
แสงสลัวไฟฉายใต้เพดาน
เยาะยะเย้ยหยิบยื่นความเย้ยหยัน
กรูมากันดังผีไม่มีศาล
ภายใต้คราบคนดีมีจิตวิญญาณ
คือซาตานแฝงด้วยไฟใฝ่อบาย
สาดคำเสียเรี่ยหล่นปนคำลวง
มีผลพวงแห่งความร้างทางฉิบหาย
ทนเดินหน้าฝ่ามันกั้นใจวาย
ไม่กล้ำกลายเกลือกกลั้วกลัวกล้ำกลืน
ยังได้ยินเสียงกระหยิ่มที่ยิ้มเยาะ
คงหมายเพราะต้องการจะหยิบยื่น
เอาคำเย้ยคำหยันให้ยันยืน
ไม่อาจฝืนกลืนกล้ำเกินจำใจ
จึงเดินด้ำจ้ำเท้าก้าวให้สุด
หมายจะหลุดพ้นที่มีแสงใส
ไม่หลุดยอมกลืนคำเพราะจำใจ
จึงจากไปทางกว้างจำร้างลา
แม้จะนึกเสียดายอยู่นิดนึง
แต่ไม่ถึงเศร้าสรดหมดแรงขา
ชีวิตต้องเดินด้วยใจใช่ชะตา
ออกแรงขาก้าวเดินใหม่สดใสเอย


---//--- วุฒินันท์ สมคะเณ ประพันธ์

วันอาทิตย์ที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

แนะนำน้องๆ เรื่องการปรับตัวในมหาวิทยาลัย

                       สวัสดีผู้ชมทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านวันนี้ก้จะขอพูดถึงประเด็นการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยเพื่อเตรียมความพร้อมให้กับน้องๆ ม.6 ทุกคน ก่อนอื่นเลยพี่ก็คงต้องแนะนำในหลักของสังคมวิทยา ว่า มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ทุกคนต้องรู้ร่วมกันในสังคม สังคมจะเป็นสุขได้ถ้าเราให้เกียรติซึ่งกันและกัน ในขณะเดียวกันทุกคนย่อมมีสิทธิเสรีภาพอย่างเท่าเทียมโดยที่การใช้สิทธิเสรีภาพนั้นก็ไม่สมควรที่จะละเมิดหรือก้าวล่วงอำนาจของผู้อื่น เมื่อเราเข้าใจในประเด็นนี้เราก็ถือว่าผ่านในระดับเบื้องต้น 

                      แต่อย่างว่าโลกใบนี้มิใช่ยูโทเปีย สังคมจึงจะได้เป็นสังคมที่อุดมคติ เราจึงต้องเรียนรู้การอยู่รอดผ่านการฟังคำของผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนหรือไม่ก็ประสบการณ์เก่า ในมหาวิทยาลัยนี้ก็เหมือนกัน มหาวิทยาลัยที่เราอยู่นั้นก็เปรียบได้กับประเทศที่อุดมไปด้วย คนมากหน้าหลายตา การใช้ชีวิตมันต่างไปจากตอนมัธยมศึกษามากขึ้นเยอะ เราจึงปรับตัวเองให้มีความกระฉับกระเฉงมากขึ้นโดยไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า " ข้าพเจ้าไม่ชอบ ข้าพเจ้าไม่เป็น ข้าพเจ้าไม่ทำ "

 แต่ ทุกคนต้องเพิ่มศักยภาพของตนเองมากขึ้นเพื่อการปรับตัวในสังคม( Creative for adapt to Social )
ทักษะต่างๆที่เราหามาได้ในระดับมหาวิทยาลัยนี้เราสามารถที่จะนำไปใช้ต่อยอดในอนาคตได้ ในการประกอบวิชาชีพ ทักษะต่างๆที่ควรรีบเร่งพัฒนาเพื่อการนำไปใช้ในระดับมหาวิทยาลัยและการทำงานที่สำคัญ เบื้องต้นมีดังนี้

1. ผู้นำ (Leadership) ทักษะที่เสริมสร้างให้เรามีแรงกระตุ้นเพื่อจะสร้างสรรค์และจรรโลงสังคม
2. ภาษา (Language) ทักษะที่เสริมสร้างมิตรภาพไมตรีที่ดีสู่โลกและการทำงาน
3. การคิด(Thinking) ทักษะที่เสริมสร้างกระบวนการคิดและการตัดสินใจ
4. การสร้างมิตรภาพ(Friendly) ทักษะที่เสริมสร้างสันติสุขสู่สังคม
5. การคิดและการทำงานเพื่อประเทศชาติ(Working for country) เนื่องจากประเทศชาติล้วนถือเป็นสิ่งสำคัญการทำงานเพื่อแผ่นดินจึงถือเป็นทักษะสำคัญที่ควรตระหนักเสมอ
6. อื่นๆ (Others) ทักษะอื่นๆนิกเหนือจากทักษะเบื้องต้นก็สามารถนำไปใช้ในการทำงานได้เสมอ

"ยังไงเสีย ชีวิตนี้เกิดมาก็เพื่อเรียนรู้และพัฒนา
ไม่ช้าเกินไปหรอกที่เราจะคิดพัฒนาตัวเอง
ไม่ช้าเกินไปหรอกที่เราจะเห็นค่าความสำคัญของประเทศ
ไม่ช้าเกินไปหรอกทีั่เราจะร่วมกันสร้างสรรค์สิ่งดีๆสู่สังคม"

ทิ้งท้ายไว้แค่นี้ สรุปแค่ว่า ชีวิตในมหาลัย เราต้อง Creative for adapt to Social คำสั้นๆแค่นี้ก็คงกระจายความหมายได้แล้วนะครับ 

   
ปรารถนาดีสู่สังคมและรักทุกคนที่มาอ่าน  

พี่ปอนด์ 65 TUBHA PLAZACENTER  PT 103





                 

วันอาทิตย์ที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

เรื่องเล่า จากหมอภาษาไทยโรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย

         ร้านหมอภาษา คืออะไร หลายคนคงจะสงสัยว่า ร้านขายอะไรกันนี่ ขายหนังสือภาษาไทยหรือป่าว ก็ต้องขอชี้แจงตรงนี้เลยนะครับว่า ไม่ใช่ครับ แต่ร้านหมอภาษาคือคลินิกบริการแนะนำและให้คำปรึกษาเกี่ยวกับปัญหาการใช้ภาษาไทย ซึ่งเป็นโครงการที่เกิดจากพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ครับ

        ซึ่งขั้นตอนการให้บริการร้านหมอภาษา แต่ละที่นั้นก็จะมีลักษณะโดยรวมคล้ายๆกัน กับคลินิกทางการแพทย์ นั่นคือ

๑. ทำประวัติ
๒. วินิจฉัยโรค (จะมีการให้อ่านบทกลอน หรือบทความสั้น แล้วจะมีเจ้าหน้าที่ร้านหมอภาษาคอยฟังและวินิจฉัย)
๓. บำบัดเฉพาะโรค ขั้นตอนนี้ก็เสมือนกับการพบแพทย์เฉพาะทาง ซึ่งแต่ละปัญหาก็จะมีวิธีบำบัดต่างกันไป
๔. ตรวจหลังบำบัด ขั้นนี้จะเป็นการให้ผู้ที่เข้ารับการบำบัดลองอ่านบทความอีกบทความนึงเพื่อจะดูว่าหลังจากบำบัดแล้วดีขึ้นหรือไม่นั่นเอง
๕. บริการให้คำปรึกษา (กรณีที่บำบัดแล้วยังไม่ดีขึ้นนั้นก็จะมีการให้คำปรึกษาเพื่อการพัฒนาการที่ดีจาก เจ้าหน้าที่ในร้านนั่นเอง)
๖. รับยา (ก็คือกระบวนการที่มีการแจกแบบฝึกเพื่อการพัฒนาการอ่านออกเสียง แล้วสามารถขอรับการวินิจฉัยซ้ำได้ในภายหลังหลังจากที่เราฝึกไปแล้วนั่นเอง)

---นี่คือข้อมูลเบื้องต้นจาก คู่มือการอบรมเยาวชนหมอภาษา ชมรมหมอภาษา พระปฐมวิทยาลัย

        แต่สำหรับตัวผมนั้น เดิมทีก็ไม่เคยรู้จักหรอก หมอภาษงหมอภาษานี่ แต่พอได้มารู้จักจริงๆก็ทราบว่ากิจการร้านหมอภาษานี้ เป็นเสมือนงานอาสาที่มีส่วนสำคัญในการอนุรักษ์และพัฒนาภาษาไทย อันเ็ป็นภาษาประจำชาติ ให้อยู่สืบไปอย่างมีหลักมีเกณฑ์ ซึ่งอาจารย์ร้านหมอภาษาที่ผมเคารพได้เคยกล่าวไว้ว่า "ภาษาไทยเวลาจะพูดจาสื่อสารอาจจะใช้ไม่ถูกก็คงไม่ผิดอะไร แต่ถ้าเรารู้หลักการใช้ที่ถูกต้องไว้ เราก็จะมีความภูมิใจในวัฒนธรรมของภาษาเรามากขึ้น" ก็ต้องขอเอ่ยนามอาจารย์ อาจารย์ท่านนั้นคือ อาจารย์ศิรินทิพย์ เด่นดวง ซึ่งทุกปี อาจารย์ท่านก็เป็นเสมือนแม่แรงหลักแห่งร้านหมอภาษาที่จัดกิจกรรมออกร้าน ในช่วงงานวันภาษาไทยแห่งชาติ และกิจกรรมวันไทยปริทัศน์

             ตลอดเวลาที่ผมทำงานในร้านหมอภาษา ระยะเวลา ๕ ปี ในร้านหมอภาษาโรงเรียนพระปฐมนี้ ปัญหาหลักๆที่พบจากนักเรียนพระปฐมวิทยาลัยโดยทั่วไปคือ

  ปัญหาการออกเสียง /ร/ และ ควบกล้ำ /ร/ 


จะเห็นได้ชัดที่สุดในบรรดาปัญหาทั้งหมด น้องหลายคนมีปัญหาการกระดกลิ้นซึ่งวิธีแก้ก็คือการฝึกอ่านออกเสียงแล้วพยายามกระดกลิ้นบ่อยๆ แม้จะทำได้ยากแต่ถ้าหากเราฝึกกระดกลิ้นบ่อยๆก็จะช่วยให้เราเกิดความเคยชินในการใช้ภาษา แล้วเวลาพูดลิ้นของเราก็จะกระดกได้เอง ทำให้เกิดการใช้ภาษาที่ชัดเจนยิ่งขึ้น

แต่สิ่งที่โชคดีของร้านหมอภาษาก็คือ ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และ การเสียสละเวลามาช่วยงานในร้านหมอภาษา สมาชิกร้านหมอภาษาเป็นสิ่งที่ทำให้ผมเกิดความภาคภูมิใจอย่างมากที่ได้ร่วมงานในร้านหมอภาษาของโรงเรียนพระปฐม น้องร้านหมอทุกคนน่ารักมาก สำหรับวันภาษาไทยปีนี้ ถ้ามีโอกาสก็อยากจะกลับไปเยี่ยมสมาชิกเก่าและสมาชิกใหม่ในร้านหมอภาษาของพระปฐมวิทยาลัย และหวังว่าบทความนี้จะมีประโยชน์นะครับ

                                                                                                  นายวุฒินันท์ สมคะเณ
                                                                                       อดีตประธานร้านหมอภาษา ปี ๒๕๕๔





วันพุธที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

ความหวัง


๐ฉันอยากไปไปให้ไกลไกลปัญหา
ฉันอยากฝ่ามรสุมที่รุมฉัน
ฉันอยากจะดูดาวทุกคืนวัน
และฉันนั้นอยากดีด้วยตัวตน
๐อยากจะพบความสุขอันยิ่งใหญ่
อยากจะไปให้ถึงวันฟ้าหลังฝน
กาลเวลาที่พิสูจน์ใจของตน
ชีวิตคนลิขิตด้วยสิ่งใด
๐ลิขิตด้วยประกาศิตขององค์พรหม
ลิขิตด้วยคำลมที่พลิ้วไหว
ลิขิตด้วยกำลังบังคับใจ
ลิขิตให้เป็นไปอย่างไรกัน 
๐ลิขิตด้วยโอกาสโชคท่านมอบ
ลิขิตด้วยลมหอบมาให้ฉัน
ลิขิตด้วยแสงไฟส่องใจอัน
ลิขิตนั้นมีค่าไฉนเลย
๐ขอสักวันที่ฉันลิขิตได้
ขอสักวันที่ให้ใจเฉลย
ขอสักวันที่ใจได้รักเลย
ขอสักวันได้คู่เชยเคียงข้างเธอ
๐อนิจจาชีวิตลิขิตยาก
เป็นตามปากเป็นไปได้เสมอ
แต่จะเป็นกันไปตามใจเธอ
ฉันคงเหม่อครวญคร่ำย่ำเพลงครวญ
๐อยากจะมีแสงไฟส่องใจโลก
คลายความโศกให้สุขลุกลมหวน
ดอกไม้หอมบานในใจรัญจวน
มาทิ้งทวนความโศกสลดไป



..... คิดมากโว้ย....

กุนซือหยวนจง