การเรียนในสมัยมัธยมศึกษาตอนต้น เป็นเสมือนจุดเริ่มต้นของชีวิตอันยาวไกลที่จะบอกว่าเราจะเรียนอะไร ชอบอะไร ทำอะไร โดยปกติแล้วจะมีอยู่แค่ไม่กี่คนที่รู้ว่า เราอยากจะเรียนอะไร ชอบอะไร เพื่อทำอะไร ตั้งแต่ ม.ต้น แต่การที่เรารู้ว่าสิ่งที่เราชอบและใฝ่ฝันคืออะไร ในตอน ม. ปลาย มันสายไปไหม คำตอบคือไม่เลย เพราะมันไม่สำคัญที่ว่าเราจะตั้งเป้าหมายตอนไหน แต่มันสำคัญที่ว่า เราเริ่มต้นตอนไหนต่างหาก การเริ่มต้นนั้นคือจุดที่บอกว่าคุณจะพยายามเพื่อสิ่งสิ่งนั้น
ซึ่งการเริ่มต้นมันก็เหมือนกับการนับเลข 1 ถึง 10 เรารู้ว่าเราต้องนับอะไรขึ้นก่อนและต่อกันมา มันติดอยู่ที่ว่า การเริ่มต้นเพื่อสิ่งที่เราคาดหวังนั้น มันคือการนับเลขที่เต็มไปด้วยบททดสอบที่พร้อมจะทดสอบใจเราเสมอ เพียงแต่ว่า เรามีความมุ่งมั่นที่จะเดินหน้าไปสู่สิ่งที่เราหวังไว้สักเท่าไหร่ บางครั้งเราอาจจะท้อบ้างอะไรบ้าง แต่มันไม่ใช่อุปสรรคที่จะขัดขวางจนต้องเริ่มใหม่หรือเปลี่ยนแปลงการคาดหวัง เพียงแต่เราต้องทำความเข้าใจและเดินหน้าไปอย่างมีสติ เราก็จะสามาีรถไปถึงความฝันที่ตั้งไว้ได้
ซึ่งบางคนฝันอยากจะเก่งภาษาอังกฤษ พื้นฐานเราเป็นคนไทยเราอาจจะไม่เก่งภาษาอังกฤษ แต่ถ้าเราตั้งเป้าหมายแล้วว่าเราจะต้องเก่งภาษาอังกฤษ เราก็ต้องเริ่มต้นด้วยการทำนู่น ทำนี่ ทำนั่น เพื่อที่จะพัฒนาตนเองให้เป็นคนที่เก่งภาษาอังกฤษ มันก็ยังดีกว่าการไม่ทำอะไรเลย เพราะ มันไม่สามารถตอบโจทย์ความสำเร็จได้ตั้งแต่ที่เราเริ่มคิดแล้วไม่ทำแล้วแหละ
* จงเชื่อมั่นในความสามารถของตนเอง เพราะความอุตสาหะ คือสิ่งที่ทำให้เราได้เรียนรู้
